شاید ان روز که پیرمردی ژنده پوش را با پای برهنه در خیابان دیدم همه چیز تغییر کرد . شاید از ان روز که پیرمرد با نگاه تحقیر امیز هیچ فردی بر بدنش احساس خواری نکرد ...دیدگاه من عوض شد اری شاید در همان روز بارانی بود که زندگی ام با لبخند پیرمرد به زندگی معنا پیدا کرد و شاید با همان حرف زیبای پیرمرد بود که جایگاهم را در زندگی دریافتم که میگفت:زندگی در نگاه ان هایی نیست که تو را به تمسخر میگیرند... نه ...زندگی در نگاه توست که به پوچی انها میخندد!

سرم را بر دامانش گذاشتم . به افق ها نگاه میکرد . نمیدانم از چه حرف میزد!ولی مخاطبش من بودم.من هم به افق ها نگاه کردم.به حرفهایش گوش نمیدادم.میخواستم ببینم چه چیزی اینقدر جالب است که او ساعت ها به ان خیره شده ولی افسوس که ان چه را که باید نفهمیدم...حسرت در نگاه او موج میزد...

و امروز که سری دیگربر دامان من است ؛ معنای نگاهش را دریافته ام . ولی ای کاش همان روز سرد زمستانی حرفهایش را میشنیدم تا این همه زمان برای تجربه کردنش صرف نمی کردم .

سری که بر دامان من است به افق ها مینگرد و زمان در حال گذر است...کاش میشنید!و ای کاش فریاد مرا میشنید که میگفت:هیچ چیز جالبی در افق ها نبوده و نیست . این نگاه من به زندگی است که این چنین مبهوت مانده ! ...پس فقط گوش کن.

در اوج اسمان قدم میزنم و به زمین میاندیشم

با شما قدم میزنم و به پاکیتان میاندیشم

خنده دار است...

عمق در دریاست اما از روی اب هیچ چیز مشخص نیست

زمین خیلی بزرگ است اما از ان بالا ذره ای بیش نیست

پاکی در شماست اما باید سالها دنبال ان گشت.